Odpowiedź minister Izabeli Ziętki na zapytanie poselskie Kariny Bosak w sprawie standardów kierowania dzieci do poradni psychologiczno-pedagogicznych, pozwoliła nam zaktualizować dane na temat ilości dzieci posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego ( związki zawodowe nie posiadają dostępu do Systemu Informacji Oświatowej).

Z danych ministerstwa, zawartych w odpowiedzi, wynika, że:

1. W ciągu ostatniej dekady liczba dzieci i młodzieży posiadających orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wzrosła o 156% ( w roku szkolnym 2015/2016 – było 150 tys. osób, natomiast w roku szkolnym 2025/2026 - 385 tys. osób )
2. W r. szk. 2024/2025 ponad 73% dzieci i młodzieży posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego uczęszczało do przedszkoli i szkół ogólnodostępnych, zgodnie z decyzją ich rodziców
3. Najbardziej dynamicznie wśród osób posiadających orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego rośnie liczba dzieci i młodzieży z diagnozą autyzmu lub zespołu Aspergera. W roku szkolnym 2020/2021 stanowili oni 24% ogółu uczniów z orzeczeniem, w kolejnych latach odpowiednio: 2021/2022 – 26% 2022/2023 – 30%, 2023/2024 – 33%, 2024/2025 – 37%, 2025/2026 – 40%.          Na przestrzeni ostatnich 6 lat liczba uczniów z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego ze względu na autyzm wzrosła o 101 367
4. Dynamika wzrostu liczby uczniów z orzeczeniem o kształceniu specjalnym
   
   

Orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego są bezpośrednim efektem naszej pracy. Rosnąca liczba wydawanych dokumentów oznacza proporcjonalny wzrost obowiązków i zadań dla specjalistów zatrudnionych w poradniach. Czy decydenci dostrzegają tę zależność i uwzględniają ją, planując budżety na wynagrodzenia oraz poprawę warunków naszej pracy? Niestety, w praktyce te kwestie są wciąż pomijane.

Według raportów Najwyższej Izby Kontroli aż w 70% poradni poziom zatrudnienia specjalistów jest niewystarczający. Przez natłok pracy nad opiniami i orzeczeniami pracownicy systematycznie wpadają w nieopłacane nadgodziny a także mają zbyt mało czasu na realną, długofalową pomoc terapeutyczną.

O tych problemach też chcielibyśmy porozmawiać z Prezesem Rady Ministrów.

Pełna treść zapytania poselskiego i odpowiedź ME

https://www.sejm.gov.pl/sejm10.nsf/interpelacja.xsp?typ=ZAP&nr=3516